Dzieciom poniżej dwóch lat nie zaleca się spożywania ACV. Dla dzieci powyżej drugiego roku życia należy podawać tylko połowę dawki.

Czosnek
Tani i efektywny… i śmierdzący, ale jeśli zniesiesz ten zapach, masz niedrogi sposób na zwalczenie przeziębienia silnym ciosem. Alicyna, która nadaje czosnkowi zapach, nadaje mu także właściwości przeciwutleniające; substancja ta zwalcza wirusy i skraca czas trwania przeziębienia. Istnieją różne sposoby przyjmowania czosnku: można spożywać suplementy, proszek, ekstrakt, olej, mieszać go z jedzeniem, można zjeść cały ząbek czosnku albo zmieszać go z jedzeniem. Czosnek jest bezpieczny dla dzieci (zmieszanie go z sosem jabłkowym jest ponoć sposobem, aby zjadły go ze smakiem), unikaj jednak podawania dzieciom suplementów, bo nie ma takich badań, które by potwierdziły, że coś poza świeżym czosnkiem jest dla dzieci bezpieczne.

Imbir
Kolejny mały pomocnik, który daje silny cios! Według badania Rity Hutner, imbir jest środkiem napotnym, który zawiera aktywne cząsteczki przeciwko rinowirusom (popularna grupa wirusów, które są odpowiedzialne za przeziębienie). Ogólnie, imbir podwyższa temperaturę twojego ciała, zmuszając je do pocenia się i wypocenia przeziębienia– świetnie! — pocenie bez wykonywania ćwiczeń fizycznych! Jeśli twoje dziecko nie lubi takiej herbaty, do ciepłej kąpieli dodaj około 3-5 łyżeczek imbiru zawiniętego w muślin. To pomoże im wypocić chorobę w przyjemniejszy sposób.
Imbir rozrzedza krew — porozmawiaj z lekarzem o zażywaniu go, jeśli bierzerz lekarswo obniżające krzepliwość krwi.

Zielona herbata
To jeden z moich ulubieńców, nawet jeśli nie mam przeziębienia. Wielu celebrytów najwyższej klasy pije zieloną herbatę, żeby utrzymać zdrowie, przyspieszyć przemianę materii i oczyścić swój organizm… nie wspominając o tym, że świetnie smakuje, szczególnie z niewielką ilością cytryny i miodu (które są pomocne przy łagodzenia bólu gardła). Jeśli chodzi o skrócenie długości trwania niepokojącej wizyty wirusów przeziębienia lub grypy, zielona herbata pomaga twojemu organizmowi pozbyć się tych okropnych toksycznych wirusów, które wywołują wiele bólu i dolegliwości, które uniemożliwiają ci wykonywanie swoich codziennych czynności.
Dzieciom nie zaleca się jej spożywania.

Rosół
Nie na próżno twoja mama sugerowała, żeby przeziębienie leczyć rosołkiem.
Rosół zawiera substancje zwalczające śluz, parę, która łagodzi katar, węglowodany, które dodają energii i warzywa, które pomagają dostarczyć twojemu organizmowi substancji odżywczych, których tak potrzebuje w zwalczaniu przeziębienia. Ograniczaj jednak spożycie sodu. Niewielka ilość sodu jest potrzebna do regulacji ilości płynów w twoim ciele, jednak zbyt duża ilość tej substancji może doprowadzić do odwodnienia.

Odpoczynek
Twój organizm pracuje bez przerwy, żeby zwalczyć atakujące go okropne wirusy. Odpoczynek daje twojemu organizmowi możliwość, żeby się wzmocnić i pozbyć się tych toksyn, a także daje mu czas na odbudowę. Nawet jeśli ciągle musisz coś robić — jak jak ja — zrezygnuj ze swojej listy rzeczy do zrobienia i odpocznij, to może być bolesne przez jakiś czas (wierz mi — wiem coś o tym), ale regeneracja organizmu pomoże ci wrócić do najlepszej efektywności.

Woda
Wszyscy słyszeliśmy, że picie 8 szklanek wody dziennie jest niezbędne dla utrzymania zdrowia. Jest to nawet jeszcze ważniejsze przy zwalczaniu przeziębienia. Woda wypłucze twój organizm, pomoże w trawieniu oraz zwalcza zmęczenie.

Postępuj zgodnie z tymi siedmioma wskazówkami, zwalcz to paskudne przeziębienie i wracaj do wszystkich ról, które pełnisz w swoim życiu. Większość z tych rad jest także pomocna już, żeby skończyć te męczarnie, które przeżywasz ty i twoje dzieci, kiedy zaatakuje je wirus przeziębienia lub grypy.
Życzę szybkiego powrotu do zdrowia!

Nie jestem lekarzem i artykułu nie powinno się traktować jako porady medycznej. Zawsze konsultuj się ze swoim lekarzem.

Źródło:
http://www.wisebread.com/7-cheap-and-natural-ways-to-fight-the-cold-and-flu

Ja znalazłam jeszcze inny sposób na przeziębienie i grypę! Oswajanie wroga to przecież też sposób, prawda? Myślicie, że jeśli przeczytam lekarzowi swój wierszyk to będzie wiedział, co mi dolega?

Aż tu nagle…
Ni po diable…
Kaszlu grzmot!
Aż zwiał kot!
I ten śluz,
wrzuć na luz!

Dosyć smarkania!
Nie chcę kichania!
Jednak sił brakuje,
Tak… w łóżku ląduję…

Droga grypo – mówię przecież,
Zginiesz, teraz bzdury pleciesz!
Wezmę tebletkę, jedną czy dwie…
I kto się tak do przodu rwie?

Ze mną zaczynasz, choć nieproszona?
Wpadasz ze smarkiem w moje ramiona…
Witasz się czule z gardłem, a potem
Walisz po głowie…właśnie! – z łomotem!!

Czułe słówka szepczesz mi do ucha!
I co po nich zostaje? Mentalna zawierucha!
Najpierw po nosku delikatnie gilgasz,
A potem apetyt kradniesz! I znikasz!

Cóż to – gardło czerwieni się ze złości,
bo grypa znów wkracza na jego włości!
Osz, ty! Na chwilkę dałaś mi fory!
Już ja mam na Ciebie termofory!

Idź precz, no już, a kysz, zmykaj szybko!
Razem z tą swoją seksowną chrypką!
Help me! Cholinexy, Orofary…
A ty zabieraj zarazków chmary!

Wiem! Jeszcze mam na ciebie sposoby,
korzystały z nich inne osoby!
Walczyły – też ciebie pokonały,
i nawet swój humor odzyskały!

Igrasz ze mną czy znikniesz po dobroci?
Bo ja nie zamierzam wcianać łakoci.
Ze smakiem zjem czosnek i cebulę
Nadal jak Syzyf chcesz toczyć mi kulę?

Przejdźmy zatem do czegoś mocniejszego
napijmy się trunku wprost wybornego!
Miód, cytryna, trochę wódki
Oj – twój żywot będzie krótki!

Dorzucę jeszcze goździków kilka,
Wrzątkiem zaleję…Już, chilka, chwilka…
Całą miksturę wypiję duszkiem
No i ponownie witam się z łóżkiem.

No i kto ma teraz naburmuszoną minkę?
Odejdź – mówię. Bo zjem jeszcze jedną cytrynkę!
Żegnam. Nie chcę cię tu wcale widzieć do rana.
Chciałam grzecznie, a ty atakujesz, kochana.

Jednak rozstańmy się w zgodzie, bez zbędnej złości,
No i nie musisz mi okazywać litości.
Napadłaś i umknęła mi część życia, kurcze!
jednak znalazłam znów swoje zdolności twórcze.

Ściganie się wymaga wytrzymałości psychicznej, koncentracji i odwagi. Głównym powodem tego, że bierzecie udział w zawodach jest przetestowanie swojego ciała i sprawdzenie, gdzie jest wasza granica wytrzymałości. Jeśli w tą całą grę nie włączycie głowy, jeżeli jeszcze na starcie nie będziecie gotowi dać z siebie wszystkiego, ucierpią na tym wasze wyniki biegowe. Możecie nie osiągnąć swojej upragnionej życiówki, zakwalifikować się do Maratonu Bostońskiego albo stanąć do rywalizować w swojej grupie wiekowej w takiej formie, w jakiej chcieliście.

Przygotowanie psychiczne do tego, aby szybko pobiec w zawodach jest koniecznością. Niektórzy biegacze czerpią inspirację z cytatów o bieganiu, inni próbują wizualizacji, a jeszcze inni określają swoją tzw. przed-wyścigową osobowość. Co robicie na godzinę przed sygnałem na start? Rozpoznanie swoich preferencji może dostarczyć wskazówek, jak lepiej wykorzystać ten czas na kolejnych zawodach.

Na każdych zawodach można spotkać wiele różnych typów biegaczy: początkujących i średnio-zaawansowanych biegaczy oraz tych, którzy rywalizują o zwycięstwo. Choć każdy z nich ma inne możliwości i cele biegowe, można ich podzielić na dwa różne typy osobowości, które ujawniają się w dniu zawodów. Rozpoznanie swojej osobowości przed-wyścigowej może pomóc wam wykorzystać swoje zalety i doprowadzić do linii startu w pełni sił psychicznych tak, aby przebiec swoją kolejną życiówkę.

Samotnik
Pierwszym typem biegacza jest samotnik. Taka osoba zazwyczaj unika towarzystwa innych biegaczy przed startem w wyścigach i woli być sama ze swoimi myślami. Woli skoncentrować się wyłącznie na biegu i na planie, który sobie wcześniej ułożyła, używając często technik wizualizacji. Taka osoba woli też sama się rozgrzewać, a jeśli musi już biec z innymi, nie mówi zbyt wiele. Biegacze samotnicy będą unikać wszystkiego, co może rozproszyć ich uwagę, starając się skoncentrować na tym, żeby jak najlepiej nastawić się psychicznie do biegu. Będą zazwyczaj słuchać muzyki używając słuchawek, aby odizolować się od innych. Muzyka nie tylko pomaga się właśnie odizolować, ale też psychicznie zmotyować do biegu i zwiększyć zapasy swojej energii (dzięki, powiedzmy, hard rockowej albo raperskiej muzyce).

Towarzyski motylek
Jeśli nie wydajesz się być typem samotnika, jesteś prawdopodobnie towarzyskim motylkiem. W przeciwieństwie do samotnika, ten typ biegacza lubi otaczać się innymi ludźmi. Ignoruje myśli o wyścigu, które przychodzą do jego głowy na godzinę przed startem, woli rozmawiać i żartować ze swoimi przyjaciółmi lub z innymi biegaczami.

Towarzyski motylek mniej poważnie traktuje wyścig i sprawia wrażenie nonszalanckiego w swoim nastawieniu do zadania, z którym przyszło mu się zmierzyć. Zamiast używać metod wizualizacji, ten typ biegacza będzie prawie udawał, że wcale wkrótce nie startuje w zawodach. Nigdy nie zobaczycie towarzyskiego motylka ze słuchawkami na uszach — to dla niego zbyt sztywne. Zawsze będzie starał się rozgrzewać w towarzystwie innych.

Obu typom biegaczy może bardzo zależeć na tym, by dobrze pobiec w zawodach. Jednak ich nastawienie do tego, jak radzić sobie ze stresem przed-startowym, będzie się znacznie różniło. Samotnik karmi się energią z negatywnych emocji i będzie starał się ją ukierunkować tak, aby pobiec jak najlepiej. Motylek towarzyski zazwyczaj opracował już plan wyścigu i wie, co musi robić podczas biegu. Przed startem woli być w towarzystwie swoich przyjaciół i nie przejmować się zbytnio samym wyścigiem. Obie strategie mogą całkiem dobrze zadziałać w zależności od tego, jak jesteście zaprogramowani.

Użyjcie swojej osobowości przed-wyścigowej, aby pobiec jak najlepiej
Jeśli już wiecie, jakim jesteście typem osobowości, nadszedł czas na to, aby skorzystać z tej wiedzy i znaleźć swoją sferę komfortu przed następnym wyścigiem. Znając typ biegacza, którym jesteście, możecie sobie ułożyć plan, jak najlepiej przygotować się mentalnie do wyścigu i jak najlepiej w nim pobiec.

Najlepszą okazją do tego, żeby zniszczyć ten plan są same wyścigi. Każde z takich wydarzeń sportowych ma swój specyficzny klimat — przy okazji niektórych przygrywają nawet zespoły muzyczne, a inne są kameralnymi imprezami bez żadnych dodatkowych atrakcji na chodnikach ulic. Każde z tych przedsięwzięć oferuje określone wyzwania dla obu typów osobowości przed-wyścigowych. Nieważne, czy się wali, czy pali, trzymaj się swojego przed-startowego planu.

Motylek towarzyski powinien przybyć na miejsce startu z już opracowanym planem, żeby nie musieć się nad nim zastanawiać w dniu zawodów. Jeśli samo myślenie o wyścigu jest dla was stresujące i zabiera waszą energię, za wszelką cenę go unikajcie. To tylko pogorszy wasz wynik. Będziecie odnosić sukcesy otaczając się innymi biegaczami, a zatem — jeśli to możliwe — zabierzcie ze sobą kilku przyjaciół, którzy też lubią się rozerwać przez sygnałem na start. Muzyka prawdopodobnie nie pomoże wam przygotować się do biegu, a raczej sprawi, że będziecie musieli zostać sam na sam z własnymi myślami. Możecie zacząć myśleć o wyścigu i się zdenerwować, a to nie jest to, do czego dążycie. Jeśli nerwy zabierają wam energię, najlepiej będzie stanąć w towarzystwie innych ludzi i nie rozmawiać o biegu. Starajcie się utrzymać miłą atmosferę i rozmawiajcie z innymi o wszystkim oprócz biegania.

Samotnik będzie potrzebował zupełnie innego środowiska, aby odnieść sukces. Jeśli jesteście tym typem, to także musicie obmyśleć plan biegowy przed dotarciem na miejsce startu, ale spokojnie możecie przerobić go w swojej głowie jeszcze raz i w razie konieczności go zmodyfikować. Niektórzy biegacze właściwie karmią się uczuciem niepokoju i nerwową atmosferą i dzięki temu mobilizują swoje siły przed wyścigiem. Jeśli to wy, denerwujcie się! Na pewno będziecie chcieli posłuchać muzyki w dniu biegu, bo to zwiększy pokłady waszej energii. Aby mentalnie dobrze się przygotować, musicie użyć wszystkich odpowiednich dla was strategii, a dla samotników to właśnie muzyka jest niesamowicie wartościowa. Będziecie też chcieli jeździć na zawody sami albo olejecie swoich przyjaciół będąc w stosunku do nich nieprzyjaznymi (powiedzcie, że możecie z nimi porozmawiać po wyścigu).

Osobiście jestem bardziej towarzyskim motylkiem. Rozmyślanie o nadchodzących zawodach mnie stresuje i czuję, że tracę energię. Nie stanowiło to problemu w szkole średniej czy w gimnazjum, bo wtedy zawsze byli ludzie, z którymi można było porozmawiać. Nigdy nie miałem swojego MP3 playera (i nadal go nie mam) i przed startem wolę raczej opowiadać kawały niż rozmawiać o planie na szósty kilometr biegu.

Po skończeniu szkoły było już trudniej, ponieważ często sam jeździłem na zawody i nie miałem co robić przez godzinę przed startem. W takich sytuacjach obserwuję ludzi. Wiem, że wizualizowanie i koncentrowanie się na sobie przynosi efekt odwrotny do zamierzonego dla takiego typu biegacza, jakim jestem ja — dlatego po prostu tego unikam. Nie zamierzam toczyć beznadziejnej walki. A zatem, nawet w niesprzyjających warunkach jesteście w stanie przygotować się psychicznie do tego, aby dobrze pobiec. Unikajcie pożeraczy energii i skoncentrujcie się na tym, co jest najlepsze dla was. Będziecie wtedy w stanie szybko pobiec i ustanowić swoją życiówkę bez względu na okoliczności.

Źródło:
http://www.runaddicts.net/start-to-run/what-type-of-runner-are-you-race-your-best-by-knowing-your-pre-race-personality

A oto moje ulubione cytaty, które i wam mogą pomóc skoncentrować się każdego dnia.

Wiele ludzi biega po to, aby zobaczyć, kto jest najszybszy. Ja ścigam się po to, aby zobaczyć, kto ma najwięcej odwagi.
Steve Prefontaine

Ptak lata, ryba plywa, czlowiek biega!
Emil Zatopek

Być zwyciężonym i nie ulec to zwycięstwo. Zwyciężyć i osiąść na laurach to klęska.
Józef Piłsudski

Ból jest przejściowy. Duma trwa wiecznie.
Autor nieznany

Jeśli chcesz biegać, przebiegnij kilometr… Jeśli chcesz zmienić swoje życie, przebiegnij maraton.
Emil Zatopek

Biegacz to nie ten, kto szybko biega. To ten, który nie ustaje w walce.
Marc Buhl

Im więcej potu na treningu, tym mniej krwi w boju.
Autor nieznany

Nie musisz odnosić sukcesów ciągle, lecz tylko wystarczająco często.
Autor nieznany

Mądry człowiek nie opłakuje przegranej, lecz szuka sposobu, aby wyleczyć odniesione rany.
Szekspir

Chęć wygranej nic nie znaczy bez chęci do przygotowania.
Juma Ikangaa

Dwie trzecie wyścigu biegnij z głową, a pozostałą – z sercem.
Autor nieznany.

Nie możesz flirtować ze swoim torem biegowym, musisz go poślubić.
Bill Easton

Ból jest przemijający, a skutki rezygnacji pozostają na zawsze.
Lance Armstrong.

Nigdy, nigdy, nigdy, nigdy się nie poddawaj.
Winston Churchill

Motywacja jest tym, co pozwala zacząć. Nawyk jest tym, co pozwala Ci wytrwać.
Jim Ryun

Co mnie nie zabije, to mnie wzmocni.
Nietzsche

Sukces to suma niewielkiego wysiłku powtarzanego z dnia na dzień.
Robert Collier

Dobre rzeczy przychodzą z czasem, szczególnie w bieganiu długodystansowym.
Bill Dellinger

Bieganie boli. Lepiej zaakceptuj to na początku, bo w przeciwnym razie nigdzie nie dotrzesz.
Bob Kennedy

Pracuj ciężko nad bieganiem, kiedy ciężko się biega.
Pavvo

Człowiek nie jest stworzony do klęski. Człowieka można zniszczyć, ale nie pokonać.
Ernest Hamingway

Chcę, żeby czas spędzany na bieganiu był moją nagrodą.
Frank Shorter

Najważniejsze w życiu jest nie to, żeby podbijać, ale aby dobrze walczyć.
Baron de Coubertin

Na początku trudno zrozumieć, że cała idea biegania nie polega na wygrywaniu z innymi biegaczami. W końcu się nauczysz, że rywalizacja sprzeciwia się Twojemu cichemu głosikowi, który namawia, aby zrezygnować.
George Sheehan

Cudem nie jest to, że skończyłem. Cudem jest to, że miałem odwagę zacząć.
John Bingham

Dawać z siebie mniej niż to, co najlepsze to marnowanie talentu.
Steve Prefontaine

Każdego ranka w Afryce budzi się gazela i wie, że musi biec szybciej niż lew, bo inaczej nie przeżyje. Każdego ranka budzi się lew i wie, że musi biec szybciej niż najwolniejsza gazela albo będzie głodował. Nieważne, czy jesteś lwem czy gazelą – kiedy wstaje słońce, wstań i pobiegaj.
Autor nieznany

– Z pisaniem jest jak z uprawianiem miłości. Nie masz myśleć o orgazmie, tylko skoncentrować się na tym, co do niego prowadzi. Ta dobra rada, której udziela pisarka Isabel Allende, wydaje się być genialnym zalążkiem idei, że to, jak się kochasz, przypomina podróż w kierunku kreatywnej ekspresji. Przemyśl to…

1. Zarówno zanurzając się w kreatywnym flow, jak i oddając się czynnościom seksualnym, tracisz kontrolę.

– Kiedy piszę, czuję się tak, jakbym była poza kontrolą, i to w taki przyjemny sposób – powiedziała mi pisarka. – Jedyną analogią, która przychodzi mi do głowy jest seks, który też cechuje: wyostrzenie zmysłów, pośpiech, brak poczucia czasu, przyćmienie istnienia świata zewnętrznego oraz bycie w zupełnie odmiennym stanie, w którym tworzenie jest nieświadomym, choć głównym celem.

Sławna powieściopisarka (Carolyn See) ujmuje to w ten sposób: – Kiedy tworzę, nie myślę. W pewnym sensie lepiej na tym wychodzisz, jeśli o tym nie myślisz. To tak jak z seksem, nie chcesz na przykład myśleć: “O! Teraz jesteśmy na etapie gry wstępnej”.

2. Można czuć blokadę zarówno w sferze seksu, jak i kreatywności.

Blokady kreatywności można porównać do dysfunkcji seksualnych przynajmniej w jeden sposób: im wcześniejszego dotyczą momentu w procesie, tym trudniejszy problem i mniejsze prawdopodobieństwo jego rozwiązania. Jeśli chodzi o seks, „blokady” mogą dotyczyć niezdolności bycia podnieconym albo niezdolności osiągnięcia orgazmu, podczas gdy kłopoty z kreatywną ekspresją zaczynają się od tego, że nie jesteśmy w stanie nawet pomyśleć o napisaniu czegokolwiek albo pracować nad swoimi celami czy projektem, a kończą na niezdolności napisania spójnej pracy nawet wtedy, kiedy już siedzisz przy biurku, aby to zrobić. W moim wcześniejszym wpisie o pokonywaniu bloków poprzez walkę ze swoimi lękami, niektóre rady mogą mieć także zastosowanie przy radzeniu sobie z zahamowaniami seksualnymi.

3. Sposób, w jaki przeżywasz seks oraz wchodzisz w stan flow może wiązać się z Twoją osobowością.

Metody służące wejściu w stan flow są tak indywidualne, jak to, w jaki sposób jesteśmy pobudzani seksualnie. Cokolwiek, co zadziałało za pierwszym lub drugim razem, większości ludziom może tak głęboko wryć się w pamięć, że będą się tego trzymali i traktowali jak niezawodny sposób. (Kreatywne rytuały opisane zostały w tym poście).

David Gerrold, autor powieści science fiction, kiedy poproszono go jakiś czas temu o opisanie swojego procesu pisania, podał prosty i pamiętny przykład:

Schemat jest taki… Czy kiedykolwiek widzieliście jakiś film przedstawiający kopulujące małpy? Czy kiedykolwiek dostrzegliście, że samiec robi to przez około 4 sekundy, a potem przestaje i się rozgląda? To tak jak ja. Tworzę przez około 15 minut, a potem po prostu przerywam, uzupełniam kubek z herbatą, odpowiadam na maile itd….i to tak na około 5, może 10 minut, czasami nawet na pół godziny; a potem wracam i piszę przez następne 15 minut, robię przerwę, a potem kolejne 15 minut. Pracując w ten sposób przez 8 godzin, program komputerowy wykonujący obliczenia pokazałby mi, że czas poświęcony właściwemu pisaniu wynosi od 3 do 4 godzin.

4. Tworzenie samo w sobie może nieść ze sobą erotyczny ładunek.

Według poety:

Jest to rodzaj seksualnej energii Zen – bo też przenika wszystko z pewnego rodzaju spokojem. To paradoks energii i spokoju Zen. A ponieważ fizyczność jest w tym wszystkim bardzo ważna, ładunek erotyczny jest wręcz niezbędny. I może w ten właśnie sposób, chemicznie, są uruchamiane pewne mechanizmy. Ale to nie jest ten sam rodzaj energii seksualnej, która krąży w barach dla singli. Wydaje mi się, że chodzi zasadniczo o prokreację – kiedy coś się z tego rodzi. Natychmiast.

Według poetki:

Ta możliwość bycia połączoną z nieświadomością jest erotycznie absorbująca, i to wszystko w taki sposób, który jest satysfakcjonujący, kiedy naprawdę czujesz, że coś osiągnęłaś, nawet jeśli już wyczerpałaś zapasy na cały dzień. Wtedy zazwyczaj bardzo się cieszę, nawet do takiego stopnia, że flirtuję sobie z tym moim dniem – i czuję, że życie ma sens.

Wreszcie artykuł napisany przez Daniela Zalewskiego i opublikowany w tygodniku “The New Yorker” o kreatywnym procesie Iana McEwana przedstawia świetne podsumowanie tej analogii. Kiedy McEwan zaczyna pisać – jak to przytacza Zalewski – “próbuje otrzeć w się o stan ekstatycznej koncentracji. Fragment jego powieści pt. “Sobota”, opisujący głównego bohatera – Perowne’a w sali operacyjnej także może służyć jako dowód miłości McEwana do tworzenia prozy”.

Przez minione dwie godziny znajdował się w podobnym do snu stanie zaabsorbowania, w którym zanikło wszelkie poczucie czasu i świadomość innych elementów jego życia. Nie miał nawet świadomości własnej egzystencji. Przeniesiony w czystą teraźniejszość, uwolnił się od brzemienia przeszłości i troski o przyszłość. W retrospektywie, chociaż nigdy w danym momencie, przypomina to głębokie szczęście. Jest podobne do seksu; tutaj również czuje się zanurzony w innym żywiole, ale przyjemność jest mniej oczywista i nie ma zmysłowego podtekstu.

(Według tłumaczenia powieści przez Andrzeja Szulca).

Źródło:
http://www.psychologytoday.com/blog/creating-in-flow/201003/how-creative-flow-is-sex

Historia 40-godzinnego tygodnia pracy (czyli 8-godzinnego dnia pracy)

Zapewne wielu ludzi wie, że korzenie 40-godzinnego tygodnia pracy (8-godzinnego dnia pracy) sięgają czasów rewolucji przemysłowej, kiedy to reformatorzy zaczęli prowadzić kampanię na rzecz krótszego czasu pracy. Na przełomie XIX i XX wieku nie było nic dziwnego w tym, że niektórzy robotnicy przebywali w fabryce 16 godzin dziennie — 8-godzinny dzień pracy byłby więc dla nich prawdziwym wybawieniem. Pracownicy domagający się krótszego dnia pracy poczynili wprawdzie pewien postęp w 1800 roku, jednak 8-godzinny dzień pracy nie rozpowszechnił się na skalę światową aż do pierwszej połowy XX wieku. Tak naprawdę stało się to dopiero podczas pierwszej konferencji Międzynarodowej Partii Robotniczej w 1919 roku, kiedy oficjalnie ustanowiono 8- lub 9-godzinny dzień pracy. W 1938 roku przyjęto ustawę the Fair Labor Standards Act. Ustanowiła ona amerykański standard pracy na 40 godzin w ciągu 5 dni w tygodniu.

Krytyka 40-godzinnego tygodnia pracy

Eric Rauch z Instytutu Technologii w Massachusetts pisze w swojej publikacji pt. “Produktywność i tydzień pracy”, że “Przeciętny pracownik w dzisiejszych czasach musi pracować jedynie 11 godzin tygodniowo, aby wyprodukować tyle, ile ten pracujący 40 godzin w 1950 roku”. W dodatku “wyniki ankiet i badań pokazują, że ludzie z krajów, których standard życia jest porównywalny do amerykańskiego w latach 50-tych XX wieku, są nie mniej usatysfakcjonowani z życia niż dzisiejsi Amerykanie”. W innych stanach Ameryki przechodzi się natomiast z 5- na 4-dni pracy w tygodniu. Na przykład w stanie Iowa, jak i na Hawajach i w Waszyngtonie, pracownicy musieli się na to zgodzić w celu obniżenia kosztów energii.

W jednym z badań przeprowadzonym w 2010 roku wprost stwierdzono, że najlepszy jest najprawdopodobniej 21-godzinny tydzień pracy. Według brytyjskiej Fundacji Nowej Ekonomii (New Economics Foundation), “o wiele krótszy tydzień pracy może pomóc stawić czoła całej gamie naglących i ściśle ze sobą powiązanym problemom, jak: przepracowanie, bezrobocie, nadmierna konsumpcja, zbyt duża emisja węgla, słaba jakość życia, głęboko zakorzenione nierówności, brak czasu na życie w równowadze z naturą i rozwojem technologiczno-ekonomicznym, na to, aby się o siebie troszczyć i aby po prostu cieszyć się życiem. To rozwiązanie pozwoliłoby wielu innym ludziom zdobyć pracę i umożliwiłoby zniwelowanie nadmiernych nierówności społecznych… Mielibyśmy więcej czasu, aby być lepszymi rodzicami, obywatelami, opiekunami i sąsiadami. Moglibyśmy też być lepszymi pracownikami: mniej zestresowanymi, a bardziej produktywnymi, sprawującymi kontrolę i szczęśliwszymi w swojej pracy.”

Porównanie do innych krajów

Przypatrując się innym krajom na świecie od razu zauważamy, że 40-godzinny tydzień pracy wcale nie jest standardem. Przykładowo przeciętny tydzień pracy w Korei Południowej wynosi 44 godziny, ale już prawo we Francji orzeka, że maksymalnie można pracować 35 godzin tygodniowo. Wszystkie kraje członkowskie Unii Europejskiej zgodziły się co do tego, żeby maksymalny czas pracy w tygodniu mieścił się w granicy 48 godzin. Tydzień pracy w Holandii i Norwegii wynosi 27 godzin, podczas gdy w Australii i Nowej Zelandii przeciętnie pracuje się od 33-34 godzin tygodniowo.

Wniosek: Równowaga pomiędzy pracą a życiem

Coraz częściej Amerykanie, którzy są wciąż zatrudnieni, pracują dłużej z dwóch powodów: aby przypodobać się swoim szefom albo ponieważ są tak przytłoczeni ogromem pracy powstałym wskutek redukcji zatrudnienia. Tak czy inaczej wydaje się, że wielu Amerykanów pracuje ponad miarę tylko po to, aby zjednać sobie sympatię swoich przełożonych, a przy tym nie mieć żadnej gwarancji, że owej pracy nie utracą.

Według doniesień Forbesa, “70-godzinny tydzień pracy jest nowym standardem, aby przeć do przodu…jak mogliśmy doprowadzić do tak okropnego stanu rzeczy? 1.7 milionów ludzi uważa, że praca przez tyle godzin to ostateczność — a to wszystko dzięki globalizacji, wielkim koncernom jak BlackBerries, oczekiwaniom korporacji i naszym osobowościom typu A”. W istocie, niektórzy eksperci twierdzą, że BlackBerry mogło wydłużyć nasz tydzień pracy o prawie 15 godzin. Dane te zostały potwierdzone przez wyniki badań Międzynarodowej Organizacji Pracy, która donosi, że “jedna na pięć osób na świecie — czyli ponad 600 milionów ludzi — wciąż pracuje więcej niż 48 godzin tygodniowo często po to, aby jakoś wiązać koniec z końcem… szacuje się też, że 22% całej siły roboczej na świecie — czyli 614,2 milionów pracowników, pracuje przerażająco długo”.

Wydaje się zatem, że w czasie recesji — kiedy Amerykanie są po prostu szczęśliwi, kiedy mają pracę — s p r y t n i e j s z e, a nie c i ę ż s z e pracowanie jest jeszcze ważniejsze. Liczba przepracowanych godzin nie przekłada się przecież na większą produktywność: najprawdopodobniej nadmierny czas spędzany w pracy powoduje właściwie spadek produktywności i jakości… a to już problem, który w równym stopniu dotknie zarówno pracownika, jak i pracodawcy.

Źródło:

http://www.lifehack.org/articles/lifestyle/are-you-working-harder-or-working-smarter-looking-at-the-40-hour-work-week.html

Zarządzanie czasem to umiejętność, której wielu z nas zdaje się uczyć z konieczności. Problem z nabywaniem umiejętności z konieczności jest taki, że — jak to najczęściej bywa — zwyciężają jednak złe nawyki; i choć z reguły umiejętność ta może być bardzo przydatna, nie wykorzystujemy w pełni jej potencjału.

Poświęcenie kilka minut na to, aby sobie poczytać, jak udoskonalić swoje umiejętności zarządzania czasem, może okazać się całkiem pożyteczne.

A to na przykład oznacza:

• Eliminację prokrastynacji i kończenie rozpoczętych zadań
• Prostsze i szybsze ocenienie swoich zdolności do pracy
• Mniejszą obawę o to, czy dotrzymamy terminów
• Większą produktywność
• Więcej czasu na relaks
• oraz, rzecz oczywista, ogólnie więcej czasu.

Zarządzanie czasem jest umiejętnością, na której rozwinięcie i udoskonalenie potrzeba czasu. To także umiejętność, która oznacza coś zupełnie innego dla każdego z nas. Najlepsze, co możesz zrobić, to spróbować różnych możliwości, aż któraś z rad Ci podejdzie i jej stosowanie wejdzie Ci w krew.

A oto kilka wskazówek, które warto rozważyć:

1. Sporządzaj listy: Pisz tak wiele, jak tylko się da. Jeśli jeszcze nie nosisz ze sobą dziennika czy notesu, zacznij to robić. Osobiście zawsze wolałem mały, prosty zeszyt w grubą linię, bo nie ograniczał mnie żadnymi polami czy zbędnymi linijkami tak, jak przeciętny notes.
Prosta “Lista rzeczy do zrobienia” często służy jako niezbędna pomoc, lecz ja jestem niezmiernie zadowolony z wykonywania “3 List 3 Metod”. Twoim celem jest uniknięcie sporządzania przerażająco długiej listy, która przytłacza Cię już nawet wtedy, kiedy tylko na nią spojrzysz.

2. Wykorzystuj każdą chwilę swojego czasu: Podczas spaceru, jazdy samochodem, mycia się lub innego “zabitego” czasu, planuj! Myśl o tym, jaki jest cel na ten lub na kolejny dzień. Które z celów są najważniejsze? Ustalenie priorytetów to podstawa.

3. Nagradzaj się: Kiedykolwiek coś osiągniesz, szczególnie coś ważnego, poświęć czas na to, aby się za to nagrodzić. Autor “Mechanicznej Pomarańczy”, Anthony Burgess, aby skończyć wykonywanie danej czynności, używał “Metody Martini”. Wyznaczył sobie cel: napisanie 1000 słów dziennie. Po tym, jak skończył liczyć słowa, relaksował się przy kieliszku martini i robił sobie dzień wolny. Być może martini nie jest idealnym sposobem na nagrodę dla każdego z nas, ale ta metoda naprawdę działa.

4. Skoncentruj się na wykonywaniu jednej czynności: Ludzki umysł pracuje efektywniej, kiedy jest skupiony na jednym. Wielozadaniowość tak naprawdę negatywnie wpływa na produktywność. Skoncentruj się na wykonywaniu jednej rzeczy i to skończ. Pilnuj tego, aby nie realizować wielu zadań w jednym czasie. Wprawdzie wykonywanie kilku czynności naraz może wydawać się bardziej efektywne, ale najprawdopodobniej jednak tak nie jest.

5. Za wszelką cenę unikaj prokrastynacji: Jeśli próbujesz być bardziej produktywny i chcesz oszczędzić czas, powinieneś unikać prokrastynacji jak ognia. To najgroźniejszy morderca produktywności.

6. Wyznaczaj sobie własne nieprzekraczalne terminy: Nikt nie lubi terminów. Wywołują obawę, niepokój i, co więcej, stres. Gwarancją zredukowania tego stresu jest wyznaczanie sobie własnych wcześniejszych terminów. Bądź realistyczny i wymagający wobec siebie. Rzuć sobie wyzwanie oraz, nawiązując do punktu 3, nagradzaj się za sprostanie trudnemu wyzwaniu. Nie tylko zaoszczędzisz czas i na dłuższą metę staniesz się bardziej produktywny, ale zyskasz dodatkowy czas ochronny i poniesiesz minimalne lub żadne koszty w porównaniu z tymi, które można ponieść za niedotrzymanie prawdziwego terminu. Oczywiście zawsze istnieje możliwość nie zastosowania się do tej rady, dlatego wyznacz sobie własną karę za niedotrzymanie swoich osobistych terminów.

7. Deleguj obowiązki: Fakt, że ludzie biorą na siebie więcej, niż zdołają unieść, wcale nie jest należy do rzadkości. Przecenienie własnych możliwości — choć niekoniecznie musi oznaczać coś złego — może pociągnąć za sobą stres i więcej pracy na osobę. Jeśli chcesz uniknąć tego niepotrzebnego napięcia, przyzwyczaj się do delegowania obowiązków.

8. Załóż długoterminowy planner: W codziennej pogoni życia często możemy stracić z oczu swoje cele. Założenie długoterminowego plannera pomoże Ci przewidywać swoje długoterminowe cele i skonfrontować je z bieżącymi zamierzeniami. Kiedykolwiek przyłapiesz się na myśleniu: “dlaczego robię to właśnie teraz? Mógłbym być teraz w domu i oglądać sobie serial Lost”, wystarczy spojrzeć do swojego długoterminowego plannera, dzięki któremu przypomnisz sobie o zaciągniętym kredycie hipotecznym albo planie zaoszczędzenia określonej sumy pieniędzy na czesne swojego dziecka. Uaktualniaj swój planner co miesiąc, żeby być na bieżąco ze swoimi celami.

9. Uratuj swój czas, na przykład za pomocą programu “RescueTime” : Jest to proste narządzie monitorujące i ilustrujące graficznie, jak spędzasz czas przy komputerze. Te “2-minutowe” przerwy na to, aby przejrzeć serwis “Digg” w celu znalezienia potencjalnie interesujących treści w Internecie, albo aby zagrać we flashową grę w Internecie, albo aby napisać maila do cioci Gieni może się złożyć na całkiem sporo zmarnowanej produktywności i zmarnowanego czasu. Dzięki programowi “RescueTime”, który co tydzień wyśle Ci raport na maila, dokładnie zobaczysz, jak spędzasz swój czas.

10. Pracuj w zespole: Ta rada idzie w parze z radą nr 7. Mimo, że zrezygnowanie z obowiązków to dla niektórych straszna myśl, jest to nieoceniona metoda na zwiększenie średniej produktywności wszystkich członków zespołu. Upewnij się, że cele grupowe są jasne i że każdy wie, za co jest odpowiedzialny. Upewnij się także, że wszystkie drogi komunikacji są zawsze otwarte. Utrudniony lub zablokowany kontakt może przynieść odwrotne skutki dla produktywności. Rozdziel zadania na najbardziej nadające się do ich wykonania osoby, a wszystko pójdzie szybciej.

11. Uważaj, żeby uniknąć wypalenia: Wypalenie pojawia się wtedy, gdy Twoje ciało i umysł nie nadążają już więcej za zadaniem, którego wykonania od nich żądasz. Nie wymagaj od siebie więcej, niż to możliwe. Przeznacz czas na wykonanie ważnych zadań, ale zawsze zostaw czas na relaks i refleksję. Oceń swoje ostatnie osiągnięcia i upewnij się, że dobrze się czujesz. Kontrola i refleksja to jedne z najlepszych sposobów na to, aby nabyć pewności; a większa pewność oznacza większą produktywność.

Osoba, która umiejętnie zarządza swoim czasem, o wiele bardziej skorzysta z codziennego życia niż ktoś, kto takich umiejętności nie posiada. Spróbuj zastosować się do powyższych rad na co dzień i obserwuj, jak wzrasta Twoja produktywność.

Źródło:
http://www.dumblittleman.com/2008/02/11-solid-ways-to-improve-your-time.html

LaLanne w wieku 92 lat

Guru fitnessu, Jack LaLanne, umarł w styczniu w wieku 96 lat — ten umięśniony starszy dżentelmen zachował umysł, zęby i inne organy swojego ciała w nienaruszonym stanie. LaLanne uczył fitnessu już za czasów prezydentury Franklina Roosevelta — udzielał lekcji całemu narodowi w postaci transmisji telewizyjnych w 60-tych i 70-tych latach. LaLanne uważał, że sekrety długowieczności wcale nie stanowią sekretu; są wypróbowane i stare jak świat, a — przede wszystkim — do odkrycia. Przez nas wszystkich. W latach 60-tych LaLanne ułożył plan na długowieczność, u podstaw którego leżały 3 założenia: prawidłowe odżywianie, ruch i pozytywne myślenie. Mężczyzna stanowi najlepszy przykład skuteczności stosowania swojej metody — żył przecież kolejne pięćdziesiąt lat; dobił dziewięćdziesiątki, a tym samym przeżył swojego ojca o więcej niż pięćdziesiąt lat. LaLanne udowodnił, ze długowieczność można osiągnąć bez postępu naukowego; prawdę mówiąc, mężczyzna był raczej zwolennikiem tradycyjnych metod, wolał podejście wymagające mozolnego dawania więcej od siebie i stronił od wszelkich interwencji lekarskich. Posłuchaj jego prostych mądrości zawartych w poniższych nagraniach.

Nagrodą stosowania trzypunktowego planu — jak obiecywał LaLanne — były: zdrowie, szczęście i “idealna sylwetka”, a alternatywą: zły stan zdrowia, przygnębienie, choroby i śmierć. “W wielu przypadkach — przedwczesna — a to dlatego, że sprzeciwiałeś się prawom natury. To takie proste”. Czas i LaLanne pokazali, że to rzeczywiście jest takie proste. Wcześniej pisaliśmy o tzw. “Niebieskich Strefach” — miejscach na świecie, gdzie ludzie cieszą się długowiecznością i dobrym zdrowiem. Są oni nie tylko starsi (mają po 90, 100 lat), ale też żwawi i aktywni jak LaLanne, ryzyko zachorowań na raka i choroby serca jest u nich bardzo niskie. Pomijając uwarunkowania genetyczne, czynnikami sprzyjającymi ich długowieczności jest styl życia, a w szczególności dbanie o dietę, ćwiczenia fizyczne i bezstresowe życie — czyli dokładnie to, co LaLanne zaobserwował już wiele dekad wcześniej.

Jeśli chodzi o dietę, LaLanne radził “zacząć spożywać jedzenie w jego naturalnej postaci” i “nie jeść niczego przetworzonego przez człowieka”. Uważał, że jesteśmy jak zwierzęta — tak w końcu zostaliśmy stworzeni — dlatego promował dietę naszych prymitywnych przodków. “Gotowanie zabija” — przekonywał. “Jedzcie więcej świeżych owoców, świeżych warzyw, więcej chudego mięsa”. Orędował za chudym mięsem, czyli takim, które pochodzi ze zwierząt karmionych trawą. Był fanem surowych lub lekko podgotowanych na parze warzyw; jednym słowem, promował witarianizm, o którym tyle trąbiły gwiazdy jak Demi Moore czy Woody Harrelson. LaLanne nie wierzył, żeby jedzenie zbóż było dla nas naturalne, ale z pewnością takie się stanie, kiedy za kilka dekad wejdzie moda na nisko-węglowodanową dietę. Ludzie we wspomnianych wcześniej niebieskich strefach jedzą właśnie w ten sposób; stulatkowie na greckiej wyspie — Ikarii — spożywający ryby i żywiący się lokalnymi zbiorami cierpią na choroby serca o 50% rzadziej i chorują na raka o 20% mniej niż Amerykanie.

Jeśli chodzi o ruch, LaLanne uważał, że podobnie jak codziennie jemy i śpimy, tak samo nasze ciała zostały stworzone po to, aby codziennie ćwiczyć. Takie jest prawo natury, która stworzyła nas po to, aby polować, zbierać, walczyć lub uciekać. LaLanne ćwiczył z ciężarkami, ale swoim widzom (których nazywał “uczniami”), proponował całe mnóstwo zestawów lekkich ćwiczeń. Profesjonalnie demonstrował większość z nich i promował jako gimnastykę zdrowotną. I tutaj znowu mieszkańcy Niebieskich Stref pokazują, że LaLanne miał rację. Ludzie ci wykonują umiarkowane i celowe ćwiczenia fizyczne: spacerują po wzgórzach, jeżdżą na rowerach, własnoręcznie sieją ziarno i zbierają plony. I to codziennie — bez żadnego poczucia winy i bez męczarni, nie tak jak w przypadku 20-minutowego przebywania na siłowni.

A co z pozytywnym myśleniem? Tej kwestii LaLanne poświęcił w swoich nagraniach tyle samo czasu, co ćwiczeniom fizycznym. W jednej z audycji zaprezentował 10-punktowy plan samodoskonalenia (aktywność fizyczna była tylko jednym z tych punktów). Połowa z nich koncentrowała się wokół dobrego samopoczucia i równowagi umysłu. Należały do nich: pozytywne myślenie, uśmiech, pomaganie innym, relaks, wiara.

To wszystko brzmi naiwnie prosto — ale to tylko dlatego, że LaLanne właśnie tak to ujął. Sposób, w jaki opisuje relaksację, łudząco przypomina medytację: “Jeśli możesz, poświęć jej 5 lub 10 minut dziennie, połóż się w ciemnym pokoju i zrelaksuj się…uwolnij napięcie” — aby, krótko mówiąc, obniżyć poziom stresu. Częściej się uśmiechaj, a “ludzie będą Cię bardziej lubili, a Ty będziesz bardziej zadowolony z siebie” — co oznacza, że zrealizujesz potrzebę dbania o więzi społeczne. Pomaganie innym wzmacnia więzi z lokalną społecznością, a wiara w Boga sprawia, że dobrze się czujesz i nigdy nie będziesz samotny. LaLanne trafił w sedno. Ludzie, którzy żyli przeszło 100 lat, wiedli praktycznie bezstresowe życie, byli otoczeni rodziną i zgraną grupą społeczności lokalnej.

Dla ludzi z Niebieskich Stref to całkiem łatwe; żyją przecież w odległym, wręcz idyllicznym otoczeniu jak grecka wyspa Ikaria albo włoska wyspa Sardynia. Natomiast najstarszy Amerykanin, 112-letni Walter Breuning mieszka w Montanie, Krainie Wielkich Jezior, a LaLanne mieszkał w Los Angeles. Długowieczność jest tam, gdzie sobie ją wybierzesz.

LaLanne nie wierzył w żadne skróty prowadzące do długowieczności. “Bogaci ludzie myślą, że dzięki pieniądzom zdobędą wszystko, czego chcą; że pójdą do lekarza i kupią sobie zdrowie!” — deklarował. Idea przedstawiona w ten sposób brzmi jak jakiś absurd (i rzeczywiście nim była w latach 60-tych). Ale gdyby się bardziej zagłębić w dziedzinę medycyny regeneratywnej, która zajmuje się leczeniem uszkodzeń ciała, niezależnie, czy powstały one w wyniku wypadku lub na skutek choroby. Dziedzina ta rozwija się w niesamowitym tempie. Firma zwana ACT (Advanced Cell Technology) w wyniku klinicznych procesów sądowych została właśnie oczyszczona z zarzutów przez urząd kontroli leków i żywności (FDA); a zarzuty dotyczyły leczenia dwóch przypadków zapalenia gałki ocznej przy użyciu terapii komórkami macierzystymi. Jedna z chorób jest związana z wysuszaniem i degeneracją starzejących się mięśni i dotyka prawie 15 milionów Amerykanów. Kiedy tylko ACT udowodni efektywność działania komórek macierzystych w leczeniu chorób oczu, planuje leczyć nimi też inne dolegliwości jak: chorobę sercowo-naczyniową, choroby wywoływane przez przeciwciała wytworzone przeciw własnym antygenom, cukrzycę i poparzenia.

Z czasem medycyna regeneratywna będzie na porządku dziennym. Być może przyczyni się do tego, że będziemy żywi i zdrowi nawet przez więcej niż 96 lat, które przeżył LaLanne, i to bez względu na nasze nawyki dotyczące dbania o zdrowie.
Jednak jeśli żywimy nadzieję, że skorzystamy w tych zaawansowanych technologii medycznych, to musimy jeszcze przetrwać wystarczająco długo, aby dać im szansę się rozwinąć — a to może potrwać dziesiątki lat. Jedyną sprawdzoną wersją, aby doczekać długowieczności przez te wszystkie lata jest ta obwieszczana wszem i wobec przez LaLanne’a.

LaLanne nie potrzebował żadnej medycyny regeneratywnej, ponieważ, co najważniejsze, nigdy nie pozwolił sobie na degenerację. W końcu dopadło go zapalenie płuc, czyli nie jakaś choroba, której można było uniknąć, tak jak rozległego ataku serca czy marskości wątroby, które doprowadziły do śmierci jego ojca w wieku czterdziestu lat. “Mój tata właściwie popełnił samobójstwo — ubolewał LaLanne — przez swoją ubogą dietą i brak aktywności”.

Jak donosiliśmy wcześniej, Amerykańskie Centra Kontroli i Profilaktyki Chorób ogłaszają, że ludzie żyją dłużej, gdy koncentrują się na dobrym samopoczuciu zamiast na chorobach. Krótko mówiąc — ktoś, kto ćwiczy swoje serce, żyje dłużej niż ktoś, komu wszczepiane są nowe zastawki do serca.

Sekretem długowieczności jest więc przede wszystkim jej zdobywanie. A LaLanne wierzył, że każdy może tego dokonać.

Źródło:

http://singularityhub.com/2011/02/16/jack-lalanne-made-longevity-a-simple-science/#more-27258